عصر سنگ یکی از اولین دوره‌های تاریخ انسان است. من به عنوان یک دانشجوی معماری می‌گویم که شناخت عصر سنگ برای ما خیلی مهم است. چون در عصر سنگ می‌توان ریشه‌های اولیه فضا، خانه، ساخت‌وساز و رابطه انسان با محیط را دید. عصر سنگ به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود: پارینه‌سنگی، میان‌سنگی و نوسنگی. پارینه‌سنگی، میان‌سنگی و نوسنگی هر کدام ویژگی‌های خاص خود را در زندگی مردم داشته‌اند. به همین دلیل سرپناه‌ها و فضاهای معماری در پارینه‌سنگی، میان‌سنگی و نوسنگی متفاوت بوده‌اند.

این پروژه شامل 22 اسلاید پاورپوینت است

سرفصل و عناوین کلی پروژه

• تاریخچه جهان
• تقسیم بندی عهد عتیق
• تقسیم بندی عصر سنگی
•  ایران در عصر سنگی
•  مهمترین آثار دوره میان سنگی در ایران

در زمان پارینه‌سنگی، انسان هنوز به عنوان شکارچی و جمع‌کننده غذا زندگی می‌کرد. زندگی انسان در آن زمان معمولاً موقت بود. به همین دلیل، ساختن خانه به شکل امروز هنوز وجود نداشت. اما انسان اولین تلاش‌ها برای ساختن پناه را انجام داد. انسان از غارها استفاده می‌کرد. انسان از پناه سنگی استفاده می‌کرد. انسان از ساخت ساده‌ای که از استخوان، چوب، پوست حیوانات و شاخه‌ها ساخته می‌شد، استفاده می‌کرد. غارها یکی از مکان‌های زندگی انسان در آن زمان بودند. غارها به طور طبیعی امنیت را برای انسان فراهم می‌کردند. غارها پناه در برابر سردی را برای انسان می‌دادند. غارها محافظت در برابر حیوانات وحشی را برای انسان فراهم می‌کردند. به نظر من این توصیف نشان می‌دهد که انسان در پارینه‌سنگی چطور زندگی می‌کرد. من فکر می‌کنم که از نگاه معماری، غارها اولین تجربهٔ انسان برای درک فضا هستند؛ فضا دارای داخل و خارج، مرز، پناه و احساس امنیت بود.

با این حال، غارها فقط برای زندگی محدود نیستند. نقاشی‌های دیواری در غارهایی مثل لاسکو در فرانسه و آلتامیرا در اسپانیا یافت شده‌اند. نقاشی‌های دیواری می‌گویند غارها علاوه بر کار سکونت، نقش‌های دینی، نماد و اجتماعی هم داشته‌اند. من مسأله را مهم می‌دانم، چون برای تاریخ معماری نشان می‌دهد که از ابتدا غارها فقط برای رفع نیازهای مادی انسان به کار نمی‌رفتند؛ غارها همچنین معنای فرهنگی داشتند.

در دوره میان‌سنگی، وقتی آب و هوا تغییر کرد و زندگی آرام‌تر شد، انسان شروع به ساخت پناهگاه‌های سبک و نیمه‌موقت کرد. در همان دوره میان‌سنگی، انسان هنوز از مواد طبیعی مثل نی، چوب و سنگ استفاده می‌کرد، اما فضاها منظم‌تر می‌شدند. اگرچه ساختمان‌های دوره میان‌سنگی نسبت به دوره نوسنگی کمتر هستند، اما دوره میان‌سنگی را می‌توان مرحله‌ای بین زندگی کوچ‌نشین و زندگی ثابت دانست. در دوره میان‌سنگی، انسان تجربه بیشتری در انتخاب مکان زندگی و جهت‌گیری نسبت به محیط پیدا کرد. به نظر من، این تغییرات نشان می‌دهد که انسان به تدریج یاد می‌گیرد که چگونه با طبیعت سازگار شود. من فکر می‌کنم که می‌توانید استفاده از منابع طبیعی را به دست آورید.

نقطه عطف اصلی در تاریخ معماری عصر سنگ، دوره نوسنگی است. در دوره نوسنگی، با انقلاب کشاورزی، انسان از زندگی شکارگری به تولید غذا و یکجانشینی رفت. تحول در دوره نوسنگی بر معماری اثر قوی داشت. با شکل‌گیری روستاهای اولیه، نیاز به خانه‌های ثابت، فضاهای ذخیره، مکان‌های جمعی و نظم فضایی به وجود آمد. از دوره نوسنگی است که معماری به عنوان کاری آگاهانه و ماندگار ظاهر شد. من فکر می‌کنم تحول نوسنگی نقش بزرگی در شکل‌گیری شهرهای بعدی داشت.

خانه‌های نوسنگی با خشت، گل، سنگ یا چوب ساخته می‌شدند. یکی از نمونه‌های سکونتگاه نوسنگی، چاتال‌هویوک در آناتولی است. چاتال‌هویوک برای من جالب است. چاتال‌هویوک از خانه‌های چسبیده به هم تشکیل شده بود و ورود به خانه‌ها از طریق بام انجام می‌شد. سازمان فضایی چاتال‌هویوک نشان می‌دهد که انسان نه تنها به ساخت واحد مسکونی، بلکه به تنظیم روابط بین فضاهای خصوصی و عمومی هم توجه کرده است. توجه سازمان فضایی چاتال‌هویوک نشان می‌دهد که زندگی جمعی در آن زمان وجود داشته است. در چاتال‌هویوک، بام‌ها مسیرهای ارتباطی بودند. بام‌ها نوعی نظم جمعی در چاتال‌هویوک ایجاد می‌کردند. من می‌بینم که بام‌ها نقش مهمی در ارتباطات روزمره مردم داشته‌اند. من فکر می‌کنم که نقاشی‌های دیواری، سکوهای داخل و محل دفن در خانه‌ها نشان می‌دهند که معماری، زندگی روزمره و باورهای دینی به هم پیوسته‌اند. نقاشی‌های دیواری، سکوهای داخل و محل دفن در خانه‌ها به من یادآور می‌شوند که در هر خانه، هنر و مکان‌های مقدس نزدیک به هم هستند.

یکی دیگر از دستاوردهای مهم عصر سنگ در تاریخ معماری، بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک است. بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک در اواخر نوسنگی و آغاز عصر فلزات ساخته شدند. بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک شامل منیرها، دلمن‌ها و کروملک‌ها هستند. مشهورترین نمونهٔ بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک استون‌هنج در انگلستان است. بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک استون‌هنج از سنگ‌های بزرگ ساخته شده است. بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک استون‌هنج به احتمال زیاد کارکردهای آیینی، نجومی و اجتماعی داشته است. بناهای سنگی یادمانی یا مگالیتیک نشانگر خلاقیت انسان‌های اولیه هستند. من به این موضوع علاقه‌مندم. اهمیت استون‌هنج و دیگر بناهای مگالیتیک این است که برای اولین بار انسان توانست برنامه‌ریزی کند، کارها را سازمان دهد و ساختارها را درک کند. برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و درک ساختار باعث شد انسان فضاهایی بسازد که فقط برای زندگی نبودند. به نظرم استون‌هنج و دیگر بناهای مگالیتیک می‌توانند به عنوان اولین نمونه‌های معماری یادمانی در تاریخ جهان در نظر گرفته شوند. من استون‌هنج و دیگر بناهای مگالیتیک را یک گام بزرگ در تاریخ بشر می‌بینم.

در کل، معماری در عصر سنگ بازتاب مستقیم روش زندگی انسان است. این بازتاب شامل سطح فناوری، آب و هوا و باورهای فرهنگی او می‌شود. به نظر من، در این دوره، فرم‌ها ساده و مناسب نیازهای مردم بودند. فضاها ساده بودند. فضاهای ساده همان فضاهای ساده پایه‌های اصلی مفاهیم معماری را ساختند؛ مفاهیم شامل سرپناه، امنیت، سازمان فضایی، استفاده از مصالح بومی، ارتباط با طبیعت و بار نمادین فضا هستند. به نظر من، حتی اگر معماری عصر سنگ پیچیدگی‌های فنی یا زیبایی‌شناختی دوره‌های بعدی را نداشت، معماری عصر سنگ نقش مهمی دارد. نقش مهم معماری عصر سنگ، ایجاد پایه تجربهٔ معماری برای انسان است. پایه برای انسان ارزش دارد.

در نهایت، مطالعه عصر سنگ در تاریخ معماری جهان فقط نگاه به چند سرپناه ساده یا بنای سنگی نیست. این مطالعه نشان می‌دهد که عصر سنگ مرحلهٔ اول شکل‌گیری تفکر معماری است. انسان در عصر سنگ یاد گرفت که فضا را بشناسد، فضا را متناسب با نیازهای خود تغییر دهد و فضا را معنا بدهد. از این رو، به نظر من عصر سنگ باید به عنوان آغاز رابطهٔ آگاهانهٔ انسان با فضا و محیط در نظر گرفته شود